عبدالله ابن لطف الله ( حافظ ابرو )
664
زبدة التواريخ ( فارسى )
ذكر آمدن اميرزاده جهان و جهانيان - مغيث الحق و الدين - الغ بيك به ممالك خراسان ( 1 ) حضرت اميرزاده اعظم - مغيث الحق و الدين - الغ بيك گوركان در اين سال [ كه ] ( 2 ) ربيع الاول سنه عشرين و ثمانمايه [ است ] عزيمت خراسانات ( 3 ) فرمود . چون از آب آمويه عبور فرمود و به حدود خراسان درآمد ، خبر وصول او به دار السلطنهء هرات - صانها اللّه [ تعالى ] عن الافات و البليات - رسيد . مهد عليا ( 4 ) سلطانة الخواتين گوهرشاد آقا ( 5 ) - خلد اللّه عظمتها و ابد سلطنتها - و مخدوم و مخدومزاده جهان و جهانيان المخصوص بعون عناية الرحمن اميرزاده بايسنغر بهادر - خلد اللّه تعالى ملكه و سلطانه - و اميرزاده اعظم ( 6 ) [ اميرزاده ] محمد جهانگير بن اميرزاده محمد سلطان با مجموع شاهزادگان و امرا چند فرسنگ استقبال نمودند و به ديدار يكديگر مسرت و ابتهاج افزود . در روز جمعه نوزدهم ربيع الاول مذكور به ملاقات حضرت اعلى خاقانى - خلد اللّه تعالى ملكه و سلطانه - مشرف گشته به عيش و خرمى گذرانيدند و در بيست و سيم ( 7 ) منه ، ايلچيان ختاى ( 8 ) را طوى داده اجازت مراجعت به ولايت خود دادند . و در آخر اين ماه سلطان اويس بن ( 9 ) [ امير ] ادكو [ برلاس ] را كه از كرمان پيش بندگى حضرت آمده بود ، حكم شد كه متوجه سمرقند شود . خواجه كلان اختاچى را مصاحب او گردانيده به [ طرف ] سمرقند روانه كردند . ( 10 ) در اوايل ربيع الاخر حضرت اميرزاده اعظم الغ بيك گوركان [ و ] اميرزاده محمد جهانگير و امير اعظم امير ( 11 ) شاه ملك بهادر را كه از خوارزم آمده بود ، ( 12 ) طوى سنگين كرد و ديگر امرا را نيز خلعتهاى پادشاهانه از كلاه و كمر و پوستينهاى طلادوزى قاقم و سمور و سنجاب و اسبان خوب انعام فرمود و بعد از آن امراى اميرزاده جوانبخت زيبنده تاج و تخت اميرزاده جهان بايسنغر بهادر ( 13 ) - خلد الله ملكه و سلطانه - را ( 14 ) همچنين انعامات فرمود و در ششم جمادى الاول عزيمت مراجعت به
--> ( 1 ) . ت : ذكر آمدن اميرزاده الغ بيك به خراسان . ( 2 ) . م و ل : در . ( 3 ) . ت : خراسان . ( 4 ) . م و ل : اعلا . ( 5 ) . ل : آغا . ( 6 ) . ت : معظم . ( 7 ) . م : سيوم . ( 8 ) . م : خطاى . ( 9 ) . ت : پسر . ( 10 ) . م : فرستاد . ( 11 ) . ت : « اعظم امير » ندارد . ( 12 ) . ت : « كه از خوارزم آمده بود » ندارد . ( 13 ) . ت : اميرزاده بايسنغر خان . ( 14 ) . ت و م : « و سلطانه را » ندارد .